Dzielenie ziemi

Dawno, dawno temu Pan Bóg dzielił świat między stworzone przez siebie narody.  Wszystkie ludy ustawiły się w długiej kolejce, a każdy z nich otrzymał własny kawałek ziemi: jeden pustynię i morze, inny góry i wodospady, kolejny – równiny i stepy. Żaden jednak nie dostał wszystkiego po trochu. Trwało to tak długo, że zdawało się iż każdy naród otrzymał mniejszy lub większy fragment świata. Zmęczony Bóg odpoczywał po ciężkiej pracy, gdy nagle usłyszał dochodzący z oddali piękny śpiew. Poszedł więc w kierunku źródła tego głosu i spotkał świętujących Gruzinów. – Cóż wy tu robicie? – zapytał. – Skąd wasza radość? Dziś rozdzieliłem przecież wszystkie ziemie świata i dla was nic już nie zostało. – Świętujemy dzień rozdawania ziemi – odrzekli jednogłośnie i zaczęli na nowo śpiewać hymny na cześć Pana. Bogu tak spodobała się ta odpowiedź, a jeszcze bardziej śpiew Gruzinów, że zechciał mieć ich blisko siebie, by zawsze słyszeć ich pieśni. Dał im więc kawałek swego rajskiego ogrodu. Może właśnie dlatego na terenie Gruzji znajdują się zarówno najwyższe góry Europy, jak i najpiękniejsze morze, ogromne pustynie, piękne lasy, kwitnące ogrody i obficie owocujące winnice? Wznieśmy toast za tych, którzy uważają swój kraj za fragment Raju, kochają go i cenią. Pijmy za Gruzję i za wszystkie kraje na całym świecie! Ostatnio pewien obcokrajowiec zapytał: – Dlaczego Gruzini pamiętają ten toast? Tamada odrzekł: – Bo byli na samym końcu kolejki.